Пазаўчора ішоў па вуліцы на сваім раёне. Нейкі алкаш папрасіў тышчу на бырла - але насамрэч мне ён памяняў іх на тышчу вось гэтых рублёў

Узгадалася, што sla_da чый тата быў першым старшынём Беларускага Дзяржзнаку, распавядала, что гэта акурат ён прыдумаў тых самых зайчыкаў.  Шкада, што свінак не намаляваў! Ды ладна, зубры дабры, так як і бабры!

Удагонку за retshyz

Дзе мой край? Там, дзе вечную песьню пяе Белавежа,
Там, дзе Нёман на захадзе помніць варожую кроў,
Дзе на ўзвышшах Наваградскіх дрэмлюць суровыя вежы
І вішнёвыя хаты глядзяцца ў шырокі Дняпро.

Ты ляжыш там, дзе сіняя Прыпяць ласкава віецца,
Дзе Сафія плыве над Дзьвіною, нібы карабель...
Там, дзе сэрца маё зь першым крокам, як молат, заб'ецца,
Калі б нават сьляпым і глухім я прыйшоў да цябе.

Што сьляпым? Нават мёртвым успомню высокія зоры,
Над ракою чырвонай і цьмянай палёт кажаноў,
Белы ветразь на сініх, на гордых, як мора, азёрах,
І бары-акіяны, і неба - разьлівы ільноў.

Дзе мой край?
Там, дзе людзі ніколі ня будуць рабамі,
Што за поліўку носяць ярмо ў безнадзейнай турме,
Дзе асілкі-хлапцы маладымі ўзрастаюць дубамі,
А мужчыны, як скалы, - ударыш, і зломіцца меч.

Дзе мой край?
Там, дзе мудрыя продкі ў хвоях паснулі,
Дзе жанчыны, як радасны сон у стагах на зары,
А дзяўчаты, як дождж залаты. А сівыя матулі,
Як жніўё з павуціньнем і добрае сонца ўгары.

Там зьвіняць неўміручыя песьні на поўныя грудзі,
Там спрадвеку гучыць мая мова, булатны клінок.
Тая гордая мова, якую й тады не забудзем,
Калі сонца зь зямлёю ў апошні заглыбяцца змрок.

Ты - наш край.
Ты - чырвоная груша над дзедаўскім домам,
Лістападаўскіх зьнічак густых фасфарычная раць,
Ты - наш сьцяг, што нікому, нікому на сьвеце, нікому
Не дамо абсьмяяць, апаганіць, забыць ці мячом зваяваць.

Мы клянёмся табе баразной сваёй першай на полі
І апошняй ральлёй, на якую ўпадзём у журбе.
Мы клянёмся табе, што ніколі,
Ніколі,
Ніколі,
Так,
Ніколі ня кінем,
Ня кінем,
Ня кінем цябе.

Уладзімер Караткевіч

Кажуць, што падвойныя пачуцці - гэта калі бачыш, як цешча зрываецца ў прорву ў тваім новенькім Мерседэсе.

Або калі апазіцыйны камуніст Сяргей Калякін бачыць, што амерыканская эканоміка скалапсавала раней, чым беларуская...

Тры гады без NRM былі як тры гады ўстрыманьня... Хлопцы малайцы - ніякай самацэнзуры. Менск і Мінск, Гадзючнік, "Чаканне дастала" ў трох чарапахах, шмат яшчэ чаго! Асаблівае дзякуй таварышу Праляскоўскаму. Маральныя пракуроры сядзяць па дамах і гнеўна ненавідзяць рэжым пад Паліну Смолаву.

Разы тры натоўпам скандавалася "Жыве Беларусь!" і разок пад канец "Застаемся!" Трэба думаць, на 19-га... :)

Прывітаньне sla_da, shumski i _tarka_ З вамі было весялей. Асаблівае дзякуй тым, хто мяне туды правёў. З мяне сушы :-)
Штэфану Соні Эрыксану - ну калі прывядзеце Вайса ўжо!!!

Развіртуаліўся з lvolski:)